میرحسین موسوی: تا زمانی که مردم اغتشاشگر نامیده شوند راه حلی پیدا نخواهد شد

مهندس موسوی برای اولین بار پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم، جلوی دوربین قرار گرفته و مصاحبه ای را برای نشر در رسانه اینترنت انجام داده است. وی در این مصاحبه ضمن پاسخ به ابهامات طرح شده در قبال مسأله وحدت ملی و تعاریف متفاوت از آن، به شرح و توضیح درباره ایده راه سبز امید و راهکارهای پیشنهادی برای تداوم آن پرداخته و بر لزوم تداوم این راه تاکید کرده است.

برای خواندن متن کامل مصاحبه روی ادامه مطلب کلیک کنید.

بالاخره سید خندان با عبای شکلاتی اعلام کرد که در انتخابات حضور پیدا می کند.

در این مورد می خواهم چیزی بنویسم اما فعلا نه وقتش را دارم ونه حسش را. شاید وقتی دیگر چنین کنم.

فعلا لینک های مطالبی را که پیشتر در این خصوص نوشته ام می گذارم. اگر وقت و حوصله داشتید بخوانید، اگر هم نداشتید که هیچ.

اصلاح طلبان و اصلاح اصلاح طلبی (منتشر شده در مرحوم کارگزاران)

آزمایش دوم اصلاح‌طلبی (این هم در مرحوم کارگزاران چاپ شد)

آقای خاتمی، آمدن یا نیامدن، مسئله این نیست!

نمی دانم دیروز بود یا پریروز که در سیمای ملی!!!(احتمالا شبکه خبر) دیدم که آقای کارشناسی نشسته است پشت میز و کتابچه ای هم در دستش است و از روی آن چیزهایی می خواند و از خودش نیز چیزهایی می گوید.

کمی صدای تلویزیون را بلند کردم و دقیق شدم. متوجه شدم آنچه اقای کارشناس در دست دارند متن منشور حقوق بشر است که وی قسمت هایی از آن را می خواند تا نشان دهد اسرائیل علیه مردم غزه کدام موارد را زیر پا گذاشته است و چرا کشورهای غربی نسبت به نقض مسلم حقوق بشر در غزه اقدامی نمی کنند و چه و چه.

این مسئله برایم خوشایند بود تا کمی البته. اینکه سیمای ملی پذیرفته است که چیزی به عنوان حقوق بشر  و منشور حقوق بشر وجود دارد که اکنون اسرائیل آنرا نقض می کند. اینکه غربی ها یک کمی نسبت به وضعیت حقوق بشر بیشتر توجه داشته باشند و قس علی هذا.

درست است که اسرائیل وقیحانه یک ملت را به توپ بسته است وحقوق بشر را عملا وعلنا زیر پا گذاشته است و ککش هم نمی گزد اما خوب است این آقایان سیمای ملی توجه داشته باشند که کمی هم ذره بینشان را به سمت داخل بگردانند و رصد کنند که حقوق بشر در داخل کشور چه وضعیتی دارد.

 همیشه در این مملکت تلاش بر این بوده است که حقوق بشر به کلی انکار شود و همواره فعالان حقوق بشر هم از طرف نهادهای امنیتی تحت فشار بودند و به سرویس های اطلاعاتی استکبار جهانی منتسب می شدند.

گذشته از همه این مسائل صرف این مسئله که سیمای ملی کسی را پشت میز نشانده است و کتابچه حقوق بشر هم دستش داده است تا از طریق آن اسرائیل غاصب را محکوم کند جای بسی خوشحالی است. این نشان می دهد که حتی سیمای ملی هم دیگر نمی تواند انکار کند که چیزی به نام حقوق بشر وجود دارد ولو اینکه چندان الزام و اهتمامی بر رعایت آن در کشور وجود نداشته باشد.

پ.ن۱: اوضاع درسی خیلی خرابه. دعا کنید.

پ.ن۲:خاموشی سوم آمد بشتابید.

ماجرای فلسطین گره کوری شده است که گویا هیچ جوری حل شدنی نخواهد بود. آتش بس و مذاکره و مصالحه جواب نداده است و جواب نمی دهد. به نظر می رسد اسرائیل عزمش را جزم کرده تا برای حل مشکل چند ساله اش ذره ذره فلسطینی ها را بکشد تا تمام شوند.

اسرائیل برای رسیدن به اهدافش هرکاری می کند. انسان را خیلی راحت می کشد و واهمه ای از کشتن کودکان نیز ندارد.

دیشب که داشتم در تلویزیون صحنه های کشتار فلسطیان را می دیدم با خودم فکر کردم واقعا اشرف مخلوقات در طول تاریخ بشریت هیچ جنایت و کثافت کاری انجام نداده ای باقی نگذاشته است. بعضی وقت ها تقریبا مطمئن می شوم که حیوانات از ما انسان تر هستند.

فکر می کنم درباره این مسئله زبان تصویر گویا تر باشد:

پ.ن:امیر حسین در این خصوص مطلب خوبی نوشته است هرچند یه مقدار لحنش تند و گزنده است.

حمله اسرائیل به ایران از حرف تا عمل

اگرچه ایران در زمان سلطنت پهلوی دوم متحد استراتژیک اسرائیل در خاورمیانه بود و به مدد این رفاقت در میانه دهه هفتاد میلادی آنگاه که اعراب رژیم اشغال گر قدس را تحریم کردند و به آن نفت نفروختند ، ایران از فروش نفت به اسرائیل سودی کلان به دست آ ورد، اما زمانی که جمهوری اسلامی جای سلطنت پهلوی را گرفت ورق برگشت و دوستی ایران و اسرائیل جای خود را به دشمنی داد و در عوض اعراب برخلاف گذشته اسرائیل را به عنوان واقعیت پذیرفتند و با آن از سر سازگاری درآمدند تا جمهوری اسلامی ایران به تنهائی بار حمایت از مردم فلسطین را به دوش بکشد......

اگر چه نظام کمونیستی 32 سال پس از روسیه در چین تحقق یافت اما حاکمان پرجمعیت‌ترین کشور جهان بسیار زودتر از همسایه هم مسلک اما دشمنشان به ضرورت تغییر نگرش در ساز و کار اداره کشور پی بردند.

اگر 7 دهه طول کشید تا گورباچفی از نسل سوم انقلاب روسیه به صرافت پرسترویکا بیفتد، اما در چین کمتر از 30 سال شیائپنگی از نسل اول انقلاب خودآهنگ اصلاحات رانواخت منتهی پرسترویکای چینی بدون گلاسنوست بود، چیزی که در شوروی آمد تا چهره‌ای زیبا از حزب کمونیست ارائه کند اما خود بساط کمونیسم را در شوروی جمع کرد. برخلاف گورباچف، دنگ شیائوپنگ هیچ علاقه‌ای به حذف مشت آهنین حزب کمونیست نداشت او صرفا می‌خواست این مشت آهنین دیده نشود. اگر چه چین پیشرفت‌ اصلاحات را تا حد بسیاری مدیون همین مشت آهنین و برنامه‌ریزی متمرکز است اما مشت آهنینی که قرار بود دیده نشود در ماجرای میدان «تیان آن من» تمام قد خصلت نرمش ناپذیری نظام‌های توتالیتر را در معرض نمایش قرار داد......

مقاله را در افتاب ببینید

مقاله را در باشگاه ببینید